บทที่แปดสิบ ฟองอากาศลึกลับ

บทที่แปดสิบ ฟองอากาศลึกลับ สุดสายตาที่ทอดมองเห็น กระแสแสงหลากสีสันพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่งและไร้ระเบียบ ก่อตัวเป็นกระแสน้ำหลากมหึมาที่แผ่ปกคลุมทั่วฟ้าดิน ปะทะเข้าหากันอย่างรุนแรง ส่งเสียงกึกก้องสนั่นหวั่นไหว! เป็นระยะ ๆ รอยแยกมิติเวลาสีขาวขุ่นก็ปรากฏขึ้นในกระแสแสงนั้น พร้อมกับส่งแรงดูดมหาศาลออกมาเป็นเสียงหวีดหวิว แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับมหายานที่มีพลังบำเพ็ญเพียรสูงเทียมฟ้า หรืออสูรระดับสูงที่มีกายเนื้อแทบจะฆ่าไม่ตาย หากประมาทเพียงเล็กน้อยในที่แห่งนี้ ก็จะถูกทำลายทั้งกายและวิญญาณ สูญสิ้นแม้โอกาสที่จะได้กลับมาเกิดใหม่ ที่แห่งนี้คือช่องว่างระหว่างแดน! ยามนี้หานลี่ก็คล้ายกับคนที่ไม่รู้จักว่ายน้ำ ถูกโยนลงไปกลางคลื่นลมบ้าคลั่งที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต แม้เขาจะคาดการณ์ถึงอันตรายในช่องว่างระหว่างแดนนี้ไว้บ้างแล้ว และรู้ว่ามันคงไม่ง่ายที่จะผ่านไปได้ แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นสถานการณ์เช่นนี้ พายุอวกาศ (空间风暴) ที่โหมกระหน่ำอยู่รอบกายนั้นร้ายกาจกว่าพายุอวกาศที่เขาเคยเผชิญยามที่ทะยานขึ้นจากแดนมนุษย์สู่แดนวิญญาณหลายเท่าตัวนัก หากไม่ใช่เพราะกายเนื้อของเขาในยามนี้ได้หล่อหลอมเป็นร่างแท้จริงขั้นสุดยอด (真极之躯) แล้ว ทั้งยังเคยกลืนกินและบำเพ็ญเพียรเคล็ดวิชาจากวัตถุดิบวิญญาณนับไม่ถ้วนที่ช่วยให้กายเนื้อเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง เกรงว่าในชั่วพริบตาที่ก้าวเข้ามาในที่แห่งนี้ เขาคงถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดไปแล้ว ทั่วทั้งร่างของเขาถูกปกคลุมด้วยเกราะกระดูกสีขาวรูปลักษณ์โบราณ ซึ่งก็คือเกราะกระดูกหลิงหลงแปดสมบัติที่รวบรวมวัตถุดิบวิญญาณล้ำค่ามากมายจากแดนหลิงหวนเอาไว้ กายของเขาดูสั่นคลอนไม่มั่นคงภายใต้แรงดูดมหาศาลที่ดึงรั้งอยู่รอบกาย เขาสูดลมหายใจลึก เกราะกระดูกก็เปล่งแสงสีขาวเจิดจ้า รูปแบบของฉัตรวิเศษ (宝伞) โล่ (盾牌) และธรรมจักรที่อยู่บนเกราะต่างส่องประกายเจิดจ้า ส่งเสียงหวีดหวิวคมกริบ จากนั้นทั้งหมดก็พุ่งออกจากเกราะกระดูก กลายเป็นฉัตรวิเศษและโล่สีขาวหมุนวนรอบกายหานลี่ สิ่งเหล่านั้นหมุนวนครู่หนึ่งก็หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว กลายเป็นเกราะป้องกันหนาทึบราวกับเป็นของจริง ปกคลุมทั่วร่างของเขา เปล่งแสงสีขาวเจิดจรัส และดูเหมือนจะมีผลในการแยกคลื่นความผันผวนของมิติรอบด้านออกไป ร่างของหานลี่จึงมั่นคงขึ้นเล็กน้อย เขามองเกราะกระดูกบนร่าง พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เดิมทีการหลอมเกราะกระดูกหลิงหลงแปดสมบัติชิ้นนี้ ก็เพื่อรับมือกับพายุอวกาศในช่องว่างระหว่างแดนโดยเฉพาะ วัสดุที่ใช้ล้วนถูกคัดสรรมาเป็นพิเศษ มีวัสดุหลักหลายอย่าง เช่น หยกหลิงหลงแปดสมบัติ ล้วนแฝงไว้ด้วยคุณสมบัติของมิติ ยามนี้ดูแล้ว ก็ไม่ทำให้เขาผิดหวังจริง ๆ หลังจากแสงสีครามวูบไหวในดวงตาหลายครั้ง เขาก็เร่งลำแสงหลีกหนีพุ่งทะยานไปข้างหน้า พายุอวกาศรอบกายโหมกระหน่ำเข้ามาเป็นระลอก แต่ก็ถูกเกราะกระดูกหลิงหลงแปดสมบัติป้องกันไว้ได้ทั้งหมด ทว่าหลังจากผ่านไปชั่วธูปดอกหนึ่ง คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันอีกครั้ง แม้จะมีเกราะวิเศษคุ้มกาย ดูเหมือนจะปลอดภัยชั่วคราว แต่การเคลื่อนที่ฝ่าพายุเหล่านี้กลับเชื่องช้าเป็นอย่างยิ่ง เกรงว่าตั้งแต่เข้ามาจนถึงตอนนี้ เขาคงบินไปได้เพียงไม่กี่ร้อยลี้เท่านั้น หากเป็นเพียงการเสียเวลาไปก็คงไม่เป็นไร เพราะที่แห่งนี้เป็นจุดเชื่อมต่อมิติที่เปราะบางระหว่างสองแดน การเคลื่อนที่ไปอย่างช้า ๆ สักวันหนึ่งก็คงจะไปถึงแดนเซียนได้ แต่เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าหลังจากเกราะวิเศษทนทานต่อการโจมตีของพายุเป็นระลอก พลังวิญญาณ (灵力) ที่บรรจุอยู่ภายในก็กำลังลดลงอย่างรวดเร็ว “เดิมทีข้าคิดจะเก็บเรี่ยวแรงไว้รับมือกับอันตรายที่อาจเกิดขึ้นกะทันหัน แต่ดูท่าตอนนี้คงทำไม่ได้แล้ว” หานลี่ครุ่นคิดเล็กน้อย พึมพำกับตนเอง ชั่วพริบตาต่อมา ทั่วทั้งร่างของเขาก็พลันเปล่งแสงเจ็ดสีออกมา เจิดจรัสบาดตาประดุจดวงตะวันอันร้อนแรง เสียงหงส์คำรามก้องฟ้าดังขึ้น ร่างนั้นหมุนวนครู่หนึ่งก็พลันกลายเป็นวิหคยักษ์มหึมาที่มีความยาวหลายสิบจ้าง นี่คือการแปลงกายเป็นหงส์สวรรค์ในเคล็ดวิชาตื่นจากจำศีลแปลงกายสิบสองครั้งนั่นเอง! เกราะกระดูกหลิงหลงแปดสมบัติแยกตัวออกเอง กลายเป็นแผ่นกระดูกเล็ก ๆ ติดอยู่ตามส่วนต่าง ๆ ของร่างหงส์สวรรค์ ส่วนเกราะแสงสีขาวนั้นไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย หงส์สวรรค์กางปีกออก กลายเป็นเงาร่างเจ็ดสี พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ความเร็วเร็วกว่าเมื่อครู่หลายเท่าตัวนัก พายุอวกาศรอบกายโหมกระหน่ำเข้ามาเป็นระลอก ทว่าเมื่อสัมผัสถูกร่างของหงส์สวรรค์ แสงเจ็ดสีก็พลันปะทุออกมาจากร่างของมัน พายุเหล่านั้นก็เลื่อนผ่านไปเองโดยอัตโนมัติ วิญญาณเที่ยงแท้หงส์สวรรค์มีอานุภาพในการควบคุมพลังมิติ การบินฝ่าพายุอวกาศเช่นนี้จึงเป็นดุจปลาได้น้ำ ดวงตาของหานลี่เผยแววตื่นเต้นเล็กน้อย เขาส่งเสียงคำรามยาวเหยียด ความเร็วพลันเพิ่มขึ้นอีกครั้ง พุ่งทะยานฝ่าพายุอวกาศอันไร้ที่สิ้นสุดไปอย่างรวดเร็ว เวลาผ่านไปทีละน้อย ในช่องว่างระหว่างแดนไม่มีการเปลี่ยนแปลงของกลางวันกลางคืน แต่เขาคาดว่าน่าจะผ่านไปแล้วเกือบหนึ่งวันเต็ม ในหนึ่งวันนี้ เขาเผชิญกับความยากลำบากบ่อยครั้ง ราวกับว่ามันยาวนานยิ่งกว่าหนึ่งปีเสียอีก ในช่องว่างระหว่างแดน ไม่ได้มีเพียงพายุอวกาศเท่านั้น แต่ยังมีอันตรายอื่น ๆ ที่ไม่อาจคาดเดาได้ซุ่มซ่อนอยู่ แม้กระทั่งสิ่งมีชีวิตประหลาดบางชนิดก็ยังอาศัยอยู่ และได้โจมตีเขาหลายครั้ง โชคดีที่เนตรวิญญาณวารีกระจ่างของเขาได้สำรวจล่วงหน้า ประกอบกับพลังควบคุมมิติของหงส์สวรรค์ ในที่สุดเขาก็ผ่านพ้นไปได้อย่างหวุดหวิด ยามนี้แสงเจ็ดสีรอบกายหงส์สวรรค์หม่นลงมากเมื่อเทียบกับตอนแรก ในดวงตาก็แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าเล็กน้อย การรักษาสภาพแปลงกายเป็นเวลานานนั้นใช้พลังกายไม่น้อย แต่สิ่งนั้นเป็นเรื่องรอง สิ่งที่หานลี่กังวลคือเกราะวิเศษที่สวมใส่อยู่ ผิวเกราะปรากฏรอยร้าวเป็นทาง ส่วนเกราะป้องกันสีขาวที่ก่อตัวขึ้นรอบกายก็เหลือเพียงชั้นบาง ๆ ไม่ถึงหนึ่งในสามของช่วงที่แข็งแกร่งที่สุด “หากรู้เช่นนี้ สู้ใช้เวลาอีกสักหน่อย หลอมสร้างสมบัติเพิ่มอีกชิ้นยังจะดีกว่า…” หานลี่หัวเราะอย่างขมขื่นในใจ สุดท้ายก็ปัดความคิดนี้ทิ้งไป เพราะเมื่อธนูออกจากคันศรแล้วย่อมไม่มีทางหวนกลับ ยามนี้จะพูดอะไรก็สายเกินไปแล้ว เขาสูดลมหายใจลึก แสงเจ็ดสีบนร่างก็สว่างวาบขึ้น ความเร็วในการเหาะเหินก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง ทว่าเมื่อพุ่งทะยานไปข้างหน้าได้ไม่ถึงชั่วครู่ ดวงตาของเขาก็พลันสว่างวาบขึ้น พร้อมกับส่งเสียงอุทานเบา ๆ เห็นเพียงในพายุอวกาศเบื้องหน้า ปรากฏแสงสีขาวเรืองรองขึ้นมาจาง ๆ แม้จะริบหรี่ แต่ก็ปรากฏอยู่ท่ามกลางพายุอวกาศอย่างมั่นคง “หรือว่า…” หานลี่ชะงักไปเล็กน้อย ความเป็นไปได้หนึ่งผุดขึ้นในใจโดยไม่รู้ตัว เขาก็เร่งลำแสงหลีกหนีให้เร็วขึ้นอีกครั้ง พุ่งตรงไปยังแสงสีขาวนั้นอย่างรวดเร็ว ยิ่งเคลื่อนที่ไปข้างหน้า แสงสีขาวก็ยิ่งสว่างเจิดจ้าขึ้นเรื่อย ๆ กลิ่นอายอันสูงส่งและยากจะอธิบายได้แผ่ออกมาจากภายใน ราวกับว่าที่แห่งนั้นคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของมิตินับไม่ถ้วน สูงส่งเกินเอื้อมถึง กลิ่นอายเช่นนี้เขาจำได้เลือนราง มันคือกลิ่นอายของแดนเซียนนั่นเอง! “ในที่สุด…” หานลี่รู้สึกตื่นเต้นในใจ และถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก โชคของเขาไม่เลวร้ายนัก มิฉะนั้นหากเกราะกระดูกหลิงหลงแปดสมบัติแตกสลาย เพียงลำพังตัวเขาเอง วันนี้คงต้องจบชีวิตลงในช่องว่างระหว่างแดนแห่งนี้เป็นแน่ แม้กายเนื้อจะอ่อนล้าเป็นอย่างมาก แต่ภาพที่เห็นเบื้องหน้าก็ยังทำให้เขากระปรี้กระเปร่าขึ้นมาได้ ตราบใดที่เขาสามารถกลับสู่แดนเซียนได้ เขาย่อมมีวิธีค้นหาองค์กรขนาดใหญ่ที่ประกาศจับตนเอง จากนั้นก็จะสาวไส้ไปจนพบความจริงเบื้องหลังการสูญเสียความทรงจำและบาดเจ็บสาหัสของตนในอดีต “เอ๊ะ!” เมื่อบินไปได้ระยะหนึ่ง หานลี่ก็ชะงักไปเล็กน้อย ร่างที่กำลังเหาะเหินก็ชะลอความเร็วลง เห็นเพียงในกระแสปั่นป่วนของมิติเบื้องหน้า ไม่ไกลออกไป มีวัตถุสีเหลืองขนาดมหึมาลอยอยู่ มีขนาดใหญ่หลายร้อยลี้ รูปร่างกลมกลึง เมื่อมองแวบแรกก็คล้ายกับฟองอากาศยักษ์ พายุอวกาศที่ปั่นป่วนอยู่รอบกาย เมื่อกระทบเข้ากับฟองอากาศยักษ์ ก็ถูกดีดกระเด็นออกไปทันที ไม่สามารถสร้างความเสียหายได้แม้แต่น้อย ทว่าภายในฟองอากาศลึกลับนี้กลับไม่ได้ว่างเปล่า สามารถมองเห็นบางสิ่งบางอย่างได้เลือนราง ดวงตาของหานลี่ปรากฏแสงสีครามขึ้นชั้นหนึ่ง เขารวบรวมสมาธิจ้องมองไป และไม่นานสีหน้าก็หม่นลงเล็กน้อย เนตรวิญญาณวารีกระจ่างของเขาไม่อาจมองทะลุฟองอากาศนั้นได้ ภายในมีพลังประหลาดบางอย่างที่ปิดกั้นสายตาของเขา! หานลี่รู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ส่ายหน้า ฟองอากาศนี้ค่อนข้างประหลาด สถานการณ์ของเขาในตอนนี้ก็ไม่สู้ดีนัก จึงไม่ควรสร้างเรื่องวุ่นวายเพิ่ม การรีบไปถึงแดนเซียนให้เร็วที่สุดต่างหากคือเรื่องสำคัญ เมื่อคิดได้ดังนั้น หงส์สวรรค์ที่หานลี่แปลงกายเป็นก็กางปีกออก บินอ้อมผ่านฟองอากาศสีเหลืองไป ในชั่วพริบตานั้น พายุอวกาศรอบกายเขาก็พลันปั่นป่วนอย่างรุนแรง ตูม! พลังมหาศาลสายหนึ่งทะลุออกมาจากภายใน พุ่งเข้าชนร่างหงส์สวรรค์ที่เขาแปลงกายเป็นอย่างรุนแรง “อะไรกัน!” หานลี่ตกใจในใจ พลังสายนี้มหาศาลยิ่งนัก ไม่ด้อยไปกว่าการโจมตีสุดกำลังของเขาเลยแม้แต่น้อย ร่างของหงส์สวรรค์ถูกชนจนกระเด็นเฉียงออกไปทันที พุ่งเข้าชนฟองอากาศสีเหลืองโดยไม่อาจควบคุมได้ ฟองอากาศสีเหลืองที่สามารถดีดพายุอวกาศออกไปได้อย่างง่ายดาย กลับไม่ดีดหงส์สวรรค์ออกไปหลังจากสัมผัสกัน แต่กลับมีเสียง “พุ่บ” เบา ๆ ร่างของมันก็จมหายเข้าไปในฟองอากาศนั้นโดยตรง หานลี่รู้สึกเพียงว่าฟ้าดินหมุนคว้าง แต่หลังจากนั้นเขาก็กระพือปีกอย่างรุนแรงหลายครั้ง จึงสามารถทรงตัวได้อย่างยากลำบาก แม้การชนครั้งนั้นจะมีแรงกระแทกมหาศาล แต่สำหรับกายเนื้อของเขาในยามนี้ ก็ยังไม่อาจทำให้ได้รับบาดเจ็บใด ๆ ทว่าเมื่อเขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็พลันชะงักงัน ที่แห่งนี้คือโลกสีเหลืองที่สงบเงียบอย่างยิ่ง กระแสปั่นป่วนของมิติที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอกได้หายไปสิ้น อากาศอบอวลไปด้วยแสงสีเหลือง และเบื้องล่างก็มีแผ่นดินขนาดหลายร้อยลี้ลอยอยู่ราวกับเกาะแห่งหนึ่ง ปราณวิญญาณฟ้าดินภายในมิติสีเหลืองแห่งนี้เข้มข้นอย่างยิ่ง แข็งแกร่งกว่าดินแดนวิญญาณที่ดีที่สุดในแดนหลิงหวนเป็นร้อยเท่า บนเกาะเต็มไปด้วยป่าไม้เขียวขจี ต้นไม้ใหญ่แต่ละต้นดูเหมือนจะมีอายุอย่างน้อยหนึ่งพันปี ในป่ามีวัตถุดิบวิญญาณมากมายหลายชนิด ทั้งยังมีอายุหลายพันปี สมุนไพรวิญญาณ (灵草) ที่มีอายุเป็นหมื่นปีก็มีไม่น้อย ส่วนใหญ่เป็นพันธุ์ที่เขาไม่รู้จัก เกาะแห่งนี้เรียกได้ว่าเต็มไปด้วยสมบัติล้ำค่าทุกหนแห่ง หานลี่ครุ่นคิดเล็กน้อย จากนั้นแสงเจ็ดสีบนร่างก็วูบไหว เขากลับคืนสู่ร่างมนุษย์ พลิกมือหยิบโอสถสีครามเรืองรองเม็ดหนึ่งออกมากลืนลงไป โอสถเม็ดนี้มีนามว่ายาลูกกลอนดาราสวรรค์ เป็นโอสถลับของอารามจิ้งหยวนที่ปรุงขึ้นจากสมุนไพรวิญญาณประหลาดหลายชนิดที่สามารถดูดซับพลังดวงดาวได้บางส่วน สำหรับเขาที่บำเพ็ญเพียรเคล็ดวิชากำเนิดดาราเป่ยโต่วน้อยแล้ว นี่คือโอสถฟื้นฟูที่ดีที่สุด ยาลูกกลอนดาราสวรรค์แปรเปลี่ยนเป็นกระแสอุ่นร้อน ไหลเวียนไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่อ่อนล้าคล้ายถูกเติมเต็มด้วยพลังชีวิตอันแข็งแกร่ง ฟื้นฟูขึ้นอย่างรวดเร็ว สีหน้าของหานลี่ผ่อนคลายลง เขาไม่รีบร้อนลงสู่พื้น แต่กลับเร่งเนตรวิญญาณวารีกระจ่างสำรวจรอบกายอย่างละเอียด เมื่อครู่นี้ เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ คล้ายกับว่ามีผู้ใดจงใจกระทำ ทว่าในชั่วพริบตานั้น เสียงคำรามกึกก้องสะท้านไปไกลนับหมื่นลี้ก็ดังขึ้นมาจากเบื้องล่าง ทั้งเกาะสั่นสะเทือนครืนครั่น เมฆสีเหลืองขนาดมหึมาสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นมาจากป่าไม้ พุ่งเข้าใส่หานลี่กลางอากาศราวสายฟ้าแลบ ในชั่วพริบตาก็มาถึงเบื้องหน้าเขาแล้ว สามารถมองเห็นเงาร่างมหึมาเลือนรางอยู่ภายในเมฆสีเหลือง คล้ายกับเป็นยักษ์ตนหนึ่ง ตูม! กำปั้นสีเหลืองขนาดมหึมาพุ่งออกมาจากเมฆสีเหลือง ผิวหนังบนกำปั้นแห้งกรังเป็นสีเหลืองไหม้เกรียมราวกับรากไม้ หยาบกร้านอย่างที่สุด ทันทีที่ปรากฏตัว มันก็มาพร้อมกับพลังมหาศาลอันน่าสะพรึงกลัวที่ไม่อาจบรรยายได้ พุ่งเข้าใส่หานลี่ กำปั้นยังมาไม่ถึง แต่ห้วงอวกาศใกล้เคียงก็เริ่มปั่นป่วนอย่างรุนแรงแล้ว ม่านตาของหานลี่หดเล็กลง เขาส่งเสียงคำรามต่ำ จุดแสงสีครามเจ็ดจุดบนท้องน้อยก็พลันสว่างวาบขึ้น เคล็ดวิชากำเนิดดาราเป่ยโต่วน้อยถูกกระตุ้นขึ้นอย่างเต็มกำลัง ทั่วทั้งร่างของเขาเปล่งแสงดาราออกมาจาง ๆ แสงดาราสายหนาเจ็ดสายพันรอบกาย เขาก็ชกหมัดออกไปเช่นกัน ตูม! ห้วงอวกาศรอบกายเขาก็พลันระเบิดออก ปะทุคลื่นความผันผวนที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเป็นวง ๆ หลังจากเคล็ดวิชากำเนิดดาราเป่ยโต่วน้อยบรรลุขั้นสมบูรณ์ แม้เขาจะไม่ได้แปลงกาย แต่พลังมหาศาลที่แฝงอยู่ในหมัดนี้ก็เพียงพอที่จะเทียบเคียงกับนักรบโพกผ้าเหลืองตนก่อนได้แล้ว กำปั้นทั้งสองปะทะเข้าหากัน เสียงดังสนั่นหวั่นไหวสะท้านฟ้าดิน ห้วงอวกาศรอบกายบิดเบี้ยวอย่างรุนแรงครู่หนึ่ง จากนั้นก็พลันปะทุคลื่นพลังงานออกมาเป็นวง ๆ ก่อตัวเป็นพายุเฮอร์ริเคนสีขาวพุ่งกระจายออกไปรอบทิศทางในพริบตา หานลี่ถูกพลังมหาศาลสายหนึ่งซัดกระเด็นออกไปโดยตรง พุ่งถอยหลังไปหลายร้อยจ้างกว่าจะหยุดลงได้อย่างยากลำบาก ร่างของยักษ์ในเมฆสีเหลืองก็สั่นสะเทือนอย่างเห็นได้ชัด ถอยหลังไปสองก้าว จึงจะยืนหยัดได้อย่างมั่นคง จากนั้นเมฆสีเหลืองรอบกายยักษ์ก็ถูกพายุเฮอร์ริเคนพัดกระหน่ำจนสลายไป เผยให้เห็นเงาร่างที่อยู่ภายใน เล่มสอง หวนคืนแดนเซียน