บทที่หนึ่งร้อยยี่สิบห้า หลอมรวมร่างจำแลง

บทที่หนึ่งร้อยยี่สิบห้า หลอมรวมร่างจำแลง หานลี่มองผลึกควบกลั่นสมุทรเบื้องหน้าซึ่งไม่มีวี่แววว่าจะหลอมละลายแม้แต่น้อย มิได้เผยสีหน้าประหลาดใจอันใด ในใจกลับบังเกิดความคาดหวังขึ้นมาหลายส่วน เขาร่ายคาถาพึมพำในปาก พลันสะบัดแขนทั้งสองข้าง เสียง “พั่บๆ” ดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย ธงอาคมหลายสิบผืนพุ่งออกจากร่างเขา กระจัดกระจายไปทั่วเขตอาคมใหญ่อย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะหายลับไปในพริบตา ชั่วพริบตาถัดมา พร้อมกับการปรากฏขึ้นของกลุ่มแสงเพลิงเจิดจ้าจากทุกทิศทาง และระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แสงสีแดงที่แผ่ออกมาจากเขตอาคมใหญ่ก็สว่างไสวขึ้นอีกเท่าตัว อักขระอาคมสีแดงนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากภายใน กลายเป็นกระแสธารสีแดงสายแล้วสายเล่า หลอมรวมเข้ากับเพลิงปฐพี พร้อมกับกลิ่นอายร้อนระอุที่พวยพุ่งออกมาจากเบื้องล่าง อุณหภูมิโดยรอบก็สูงขึ้นอีกครา และเพลิงปฐพีที่เดิมเป็นสีทองอ่อนก็แปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามโดยสมบูรณ์ ผลึกควบกลั่นสมุทรถูกห่อหุ้มด้วยเพลิงปฐพีสีทอง ในที่สุดแสงวารีสีฟ้าอ่อนที่อยู่ด้านนอกสุดก็หมุนเวียนช้าลงอย่างเชื่องช้า และค่อยๆ จางหายไปในอัตราที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ในที่สุด หลังจากผ่านไปนานเท่าใดไม่ทราบ ผิวของผลึกใสราวกับน้ำนั้นก็ค่อยๆ กลายเป็นเลือนราง และเริ่มหลอมละลาย เมื่อเห็นดังนี้ หานลี่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก กระบวนท่าคาถาในมือก็เร่งรัดขึ้น เมื่อเวลาผ่านไป ผลึกควบกลั่นสมุทรก็ค่อยๆ เปลี่ยนแปลง ดูราวกับหดเล็กลงหนึ่งส่วน รูปลักษณ์ภายนอกก็แปรเปลี่ยนเป็นรูปหัวใจ มันยังคงดูใสบริสุทธิ์ และบนพื้นผิวก็ยังคงเปล่งประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้าจับตาออกมาเป็นระลอก หานลี่เห็นดังนั้น ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้น ลูกกลมที่เกิดจากการหลอมรวมวัตถุดิบอื่นๆ ก็ลอยมาจากด้านข้าง ส่วนมืออีกข้างก็ร่ายคาถาออกมา อื้ออึง! เขตอาคมธาตุน้ำสีฟ้าอีกแห่งบนพื้นก็พลันเริ่มทำงาน เปล่งแสงเจิดจ้า ก่อตัวเป็นสัญลักษณ์ปากั้วสีฟ้าขนาดมหึมา หมุนวนส่งเสียงอื้ออึง ครืนครืน! น้ำทะเลในรัศมีหลายร้อยลี้ปั่นป่วนคลื่นซัด สภาพผิวน้ำปรากฏกระแสน้ำวนน้อยใหญ่มากมาย ปะทะกันเอง ส่งเสียงคำรามกึกก้อง ลำแสงสีฟ้าที่ยากจะมองเห็นด้วยตาเปล่าสายแล้วสายเล่าปรากฏขึ้นจากน้ำทะเล พุ่งเข้าสู่บริเวณที่หานลี่อยู่ พลังปราณวารีอันเข้มข้นสุดประมาณแผ่ออกมาจากลำแสงสีฟ้าเหล่านั้น หานลี่ร่ายคาถาทั้งสองมือ ลำแสงสีฟ้านับไม่ถ้วนพุ่งเข้ามา พร้อมกับการเคลื่อนไหวของเขา ก็หลอมรวมเข้ากับลูกกลมสีฟ้าอย่างเป็นระเบียบ ลูกกลมสีฟ้าพลันส่งเสียง “ฉี่ๆ” ออกมา บนพื้นผิวปรากฏตุ่มนูนขึ้นมาเป็นระยะ แต่ก็หายไปในทันที ลูกกลมค่อยๆ ยืดออก กลายเป็นรูปร่างมนุษย์สีฟ้าอย่างช้าๆ เพียงแต่แขนขายังไม่ปรากฏออกมาโดยสมบูรณ์ ใบหน้าก็ยังคงเรียบเนียน หานลี่สีหน้าเคร่งขรึม ร่ายมนตร์อย่างรวดเร็ว คาถาบทแล้วบทเล่าพุ่งออกจากมือ รูปร่างมนุษย์สีฟ้าค่อยๆ เปลี่ยนแปลง แขนขาในที่สุดก็ปรากฏออกมาโดยสมบูรณ์ กลายเป็นรูปร่างมนุษย์อย่างแท้จริง บนใบหน้าก็ปรากฏอวัยวะทั้งห้าขึ้นมา คล้ายคลึงกับหานลี่เองเจ็ดถึงแปดส่วน หานลี่พลันตวาดเบาๆ แสงสีเขียวสายหนึ่งพุ่งออกจากมือเขา ห่อหุ้มผลึกควบกลั่นสมุทรที่อยู่ด้านข้าง ดึงรั้งมัน ค่อยๆ จมลงสู่กลางอกของรูปร่างมนุษย์สีฟ้า ครืน! แสงสีฟ้าเจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นจากร่างมนุษย์สีฟ้า เพลิงปฐพีโดยรอบก็ไม่อาจขัดขวางได้ พร้อมกันนั้น เส้นสายสีฟ้าสายแล้วสายเล่าก็ปรากฏขึ้นจากหัวใจของมัน ราวกับเส้นชีพจรและเส้นเลือด แผ่กระจายไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว เมื่อลำแสงสีฟ้าโดยรอบมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ และหลอมรวมเข้าสู่ร่างมนุษย์ ร่างกายที่เคยเป็นของเหลวก็แปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว และในไม่ช้าก็กลายเป็นของแข็ง ไม่นานนัก ชายหนุ่มสีฟ้าคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ หานลี่เห็นดังนั้น คิ้วของเขาจึงเผยแววดีใจออกมาเล็กน้อย ถึงตอนนี้ ร่างจำแลงเทวะปฐพีก็ถูกสร้างขึ้นในเบื้องต้นเสร็จสมบูรณ์ กระบวนการเป็นไปอย่างราบรื่นยิ่ง นี่เป็นเพราะก่อนหน้านี้มีร่างจำแลงที่ไม่สมบูรณ์ของลั่วเหมิงและเจียวปาให้เขาได้ศึกษาและใคร่ครวญ จึงทำให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นเช่นนี้ ทว่าร่างจำแลงเทวะปฐพีเป็นเพียงการหลอมสร้างในเบื้องต้น หากต้องการให้มันมั่นคงโดยสมบูรณ์ ยังคงต้องใช้เพลิงปฐพีเผาผลาญต่อไป เขาสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง ในมือก็เริ่มร่ายคาถาอีกครา เพลิงปฐพีปั่นป่วน ห่อหุ้มร่างจำแลงเทวะปฐพี ก่อตัวเป็นลูกไฟลูกหนึ่ง เผาผลาญอย่างเงียบงัน เวลาผ่านไปทีละน้อย ชั่วพริบตาเดียว สี่สิบเก้าวันก็ผ่านพ้นไป หานลี่พลันลืมตาขึ้น ในมือร่ายคาถาแล้วสะบัดออก เปลวเพลิงบนพื้นผิวลูกไฟขนาดมหึมาพลันสลายไป เผยให้เห็นร่างจำแลงเทวะปฐพีที่อยู่ภายใน ร่างจำแลงหดเล็กลงกว่าเดิมไม่น้อย แต่กลับแข็งแกร่งขึ้น แผ่แสงสีฟ้าอ่อนราวกับแสงวารีออกมาทั่วร่าง นี่คือสัญญาณของการหล่อหลอมที่สมบูรณ์ ทว่ามันยังคงดูเป็นเพียงเปลือกนอกที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งจิตวิญญาณแม้แต่น้อย ขั้นตอนต่อไปคือขั้นตอนสุดท้ายของการหลอมสร้างร่างจำแลงเทวะปฐพี นั่นคือการมอบสติปัญญาให้แก่มัน หานลี่คิดดังนั้น สายตากวาดมองไปรอบๆ ครู่หนึ่งก็พลิกมือหยิบสิ่งของเปื้อนเลือดชิ้นหนึ่งออกมา ดูเหมือนจะเป็นหัวใจของอสูรบางชนิด วางไว้บนพื้นข้างกาย กลิ่นอายคาวเลือดอันเข้มข้น ผสมผสานกับกลิ่นหอมประหลาดสายหนึ่งแผ่ออกมาจากหัวใจนั้น ใต้ทะเลห่างจากที่หานลี่อยู่หลายพันลี้ ที่ก้นร่องลึกใต้ทะเลแห่งหนึ่งมีถ้ำขนาดใหญ่สีดำมืดสนิท ขอบถ้ำเรียบลื่นยิ่งนัก ดูราวกับเป็นรังของอสูรทะเลบางชนิด เสียง “ครืน” ดังสนั่น! น้ำทะเลปั่นป่วนอย่างรุนแรง เงาร่างสีดำขนาดมหึมาสายหนึ่งพุ่งออกมาจากภายใน นั่นคือปีศาจปลาขนาดใหญ่ยาวหลายสิบจ้าง ปีศาจตนนี้ทั่วร่างขาวบริสุทธิ์ราวหยก แต่บนศีรษะกลับเป็นใบหน้ามนุษย์ ในปากมีฟันเขี้ยวสีขาวละเอียดสองแถว ดูดุร้ายยิ่งนัก ปีศาจปลาสูดจมูกอย่างแรง ใบหน้าเผยความตื่นเต้นออกมา มันสะบัดหางปลา ร่างกายกลายเป็นเงาสีขาวสายหนึ่ง พุ่งทะยานไปยังที่ไกลออกไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความเร็วของปีศาจปลาสีขาว เพียงชั่วครู่ก็เดินทางไปหลายพันลี้ ก่อนจะหยุดลงอย่างกะทันหัน เบื้องหน้าห่างออกไปสิบกว่าลี้ สามารถมองเห็นกลุ่มแสงสีฟ้ากะพริบไหวอย่างเลือนราง กลิ่นอายเย้ายวนสายแล้วสายเล่าลอยมาจากที่นั่น นั่นคือกลิ่นของอสูรหลัวซาที่มันโปรดปรานที่สุด ทว่าในกลุ่มแสงสีฟ้านั้นมีชายหนุ่มเผ่ามนุษย์ยืนอยู่ แม้กลิ่นอายจะอ่อนแอ แต่ปีศาจปลาก็สัมผัสได้อย่างเฉียบคมว่าอีกฝ่ายไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะรับมือ ในใจพลันบังเกิดความลังเลขึ้นมา ชายหนุ่มผู้นั้นย่อมเป็นหานลี่ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้น แต่ที่มุมปากกลับเผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา จากนั้นร่างก็วูบไหวหายไปจากที่เดิม ชั่วพริบตาถัดมา น้ำทะเลข้างกายปีศาจปลาสีขาวก็ส่งเสียง “ฉ่า” ร่างของหานลี่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ แขนข้างหนึ่งยื่นออกไป ห้านิ้วกางออกเป็นกรงเล็บตะครุบลงบนปีศาจปลา พลังอันน่าสะพรึงกลัวพวยพุ่งออกมา น้ำทะเลโดยรอบส่งเสียงระเบิด พุ่งกระเซ็นออกไปทั้งสองข้าง เผยให้เห็นบริเวณที่เป็นสุญญากาศ ปีศาจปลาสีขาวตกใจยิ่งนัก แสงสีฟ้าทั่วร่างเปล่งประกายเจิดจ้า กรงเล็บหน้าทั้งสองข้างสะบัดออก น้ำทะเลบริเวณใกล้เคียงปั่นป่วน กระแสน้ำขนาดมหึมาสายหนึ่งพุ่งออกมา พุ่งเข้าใส่หานลี่ ในกระแสน้ำเต็มไปด้วยแสงสีฟ้า กะพริบไหวด้วยคลื่นแสงเป็นวงๆ ส่งเสียงคำรามราวกับฟ้าร้องอู้อี้ไม่ขาดสาย ไม่ทราบว่าเป็นอานุภาพชนิดใด พลังทั้งสองสายปะทะกันอย่างรุนแรง ส่งเสียงดังสนั่น กระแสน้ำสีฟ้าพลันระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ประกายไฟฟ้าสีฟ้าเจิดจ้าสายแล้วสายเล่าปรากฏขึ้นกลางอากาศ พุ่งเข้าใส่หานลี่ ประกายไฟฟ้าสีฟ้าเหล่านี้มิใช่สายฟ้าที่แท้จริง หากแต่เป็นอัสนีวารี ซึ่งมีอานุภาพยิ่งใหญ่กว่าสายฟ้าที่แท้จริงไม่น้อย หานลี่แค่นเสียงเย็นชา มิได้หลบหลีก พุ่งเข้าใส่ปีศาจปลา ครืนครืน! ประกายไฟฟ้าสีฟ้าพุ่งเข้าปะทะร่างเขา ก็พลันระเบิดและสลายไปโดยสิ้นเชิง ไม่อาจสร้างความเสียหายแก่ร่างกายเขาได้แม้แต่น้อย ปีศาจปลาสีขาวเห็นดังนั้น ก็ตกใจจนสีหน้าซีดเผือด ในขณะนั้น ร่างของหานลี่ก็วูบไหวราวกับภูตผี ปรากฏขึ้นด้านหลังปีศาจปลา มิได้ให้อีกฝ่ายมีเวลาตอบสนองแม้แต่น้อย เขาชกหมัดหนึ่งเข้าที่ศีรษะของมัน ปัง! ศีรษะของปีศาจปลาพลันระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ สิ่งของสีแดงขาวนับไม่ถ้วนกระเด็นไปทั่วบริเวณ ย้อมผืนน้ำโดยรอบให้กลายเป็นสีเลือดในพริบตา กลุ่มแสงสีฟ้าสายหนึ่งพุ่งออกจากผืนน้ำสีเลือด พุ่งหนีไปยังที่ไกลออกไปราวกับจะบินหนี กลุ่มแสงสีฟ้ายังหนีไปไม่ไกลนัก เบื้องหน้าก็ปรากฏเงาร่างวูบไหว ร่างในชุดคลุมสีเขียวปรากฏขึ้นกลางอากาศ มือใหญ่ตะครุบกลุ่มแสงสีฟ้าไว้ในมือ แสงสีฟ้านี้หาใช่สิ่งอื่นใดไม่ หากแต่เป็นแก่นวิญญาณของปีศาจปลาสีขาวนั่นเอง แก่นวิญญาณดิ้นรนอย่างหนัก ทว่าน่าเสียดายที่ไม่อาจหลุดพ้นได้แม้แต่น้อย หานลี่กวาดสายตามองแก่นวิญญาณในมือแวบหนึ่ง ก่อนจะวูบไหวกลับไปยังเขตอาคมสีฟ้าอีกครา ปีศาจปลาตนนี้มีนามว่าปีศาจสตรีหลัว เป็นปีศาจวารีที่หาได้ยากยิ่งในโลกภายนอก ขั้นตอนสุดท้ายของการหลอมสร้างร่างจำแลงเทวะปฐพี คือการเปิดสติปัญญา จำเป็นต้องสังหารปีศาจตนนี้ในทันที และใช้แก่นวิญญาณของมันเป็นสื่อนำจึงจะสำเร็จ ก่อนหน้านี้หานลี่ใช้เวลาหลายวันค้นหาอย่างยากลำบาก ในที่สุดก็พบปีศาจตนหนึ่งในบริเวณนี้ และการเลือกสถานที่หลอมสร้างที่นี่ นอกจากภูเขาไฟใต้ดินแล้ว ก็เป็นเพราะเหตุผลนี้เอง เขานั่งขัดสมาธิลง โบกมือร่ายคาถา ร่างจำแลงเทวะปฐพีที่อยู่ตรงข้ามก็พลันนั่งขัดสมาธิหันหน้าเข้าหาเขา เขาอ้าปากพ่นแสงสีเขียวสายหนึ่ง ห่อหุ้มแก่นวิญญาณสีฟ้าในมือ วางลงบนศีรษะของร่างจำแลงเทวะปฐพี พร้อมกันนั้นมือทั้งสองข้างก็ร่ายคาถาหมุนวนราวกับกงล้อ บริเวณหว่างคิ้วของเขาเปล่งประกายแสงผลึก และสว่างขึ้นเรื่อยๆ ค่อยๆ บดบังใบหน้าไว้ด้านหลัง ดูเลือนรางเล็กน้อย เม็ดเหงื่อละเอียดผุดขึ้นจากหน้าผากเขาอย่างช้าๆ การร่ายคาถาครั้งนี้สำหรับเขาแล้วก็มิได้มั่นใจเต็มร้อย จึงไม่อาจประมาทได้แม้แต่น้อย “น้อมรับ!” เขาร่ายคาถาอยู่นาน ก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน แสงผลึกอันน่าสะพรึงกลัวสองสายพุ่งออกจากดวงตาเขา ราวกับสายฟ้าเย็นเยียบสองสายในยามค่ำคืน ทำให้ผู้คนตกใจกลัว หานลี่ร่ายคาถา แสงสีเขียวจุดหนึ่งพุ่งออกจากหว่างคิ้วของเขา เป็นร่างเล็กๆ สีเขียว ซึ่งก็คือส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณของเขานั่นเอง การมอบสติปัญญาให้แก่ร่างจำแลงเทวะปฐพี จำเป็นต้องแบ่งส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณเข้าไปสถิตในร่างจำแลงเทวะปฐพี เช่นเดียวกับการหลอมสร้างร่างจำแลงนอกกาย จึงจะสามารถควบคุมมันได้อย่างอิสระ ร่างเล็กสีเขียววูบไหวหายเข้าไปในแก่นวิญญาณสีฟ้าบนศีรษะของร่างจำแลงเทวะปฐพี พลันเปล่งแสงสีเขียวออกมาเป็นวงกว้าง ห่อหุ้มแก่นวิญญาณสีฟ้าไว้ ดูราวกับต้องการกลืนกินมัน แก่นวิญญาณสีฟ้าพลันตอบโต้ มันอ้าปากกว้างพุ่งเข้ากัดร่างเล็กสีเขียว ทว่าถูกร่างเล็กสีเขียวชกกระเด็นไปกระแทกกับแสงสีเขียวโดยรอบ จนมึนงงและอ่อนแรงลง ร่างเล็กสีเขียวโบกมือคว้าแก่นวิญญาณสีฟ้าเข้ามา พลันอ้าปากกว้าง กัดเข้าที่แก่นวิญญาณ ฉีกขาดออกมาเป็นชิ้นๆ แก่นวิญญาณสีฟ้าพลันส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน ดิ้นรนหวังจะหลบหนี ทว่าน่าเสียดายที่พลังของร่างเล็กสีเขียวแข็งแกร่งกว่ามาก มันจับไว้แน่นไม่ปล่อย และก้มลงกัดอีกคำหนึ่ง ชั่วพริบตา แก่นวิญญาณสีฟ้าก็ถูกร่างเล็กสีเขียวกลืนกินลงไป บนร่างเล็กพลันปรากฏแสงสีฟ้าสายแล้วสายเล่า แสงสีฟ้าและเขียวสลับซับซ้อนกัน มันนั่งขัดสมาธิลงบนศีรษะของร่างจำแลงเทวะปฐพี มือทั้งสองข้างร่ายคาถาเช่นเดียวกับหานลี่ ค่อยๆ หลอมรวมเข้าสู่สมองของร่างจำแลงเทวะปฐพี ดวงตาที่ปิดสนิทของร่างจำแลงเทวะปฐพีพลันเบิกโพลง เปล่งแสงสองสายออกมา ในดวงตาที่ว่างเปล่านั้นแฝงไว้ด้วยประกายแห่งจิตวิญญาณเล็กน้อย หานลี่สายตาเป็นประกายเล็กน้อย กระบวนท่าคาถาในมือก็เร่งรัดขึ้น แสงผลึกสายแล้วสายเล่ายังคงพุ่งออกจากหว่างคิ้วของเขา หลอมรวมเข้าสู่สมองของร่างจำแลงเทวะปฐพี และทุกครั้งที่แสงผลึกหลอมรวมเข้าไป ประกายแห่งจิตวิญญาณในดวงตาของร่างจำแลงเทวะปฐพีก็เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน หานลี่เห็นดังนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย กระบวนการหลอมรวมจนถึงตอนนี้เป็นไปอย่างราบรื่นทุกประการ ต่อไปเพียงแค่ร่ายคาถาต่อไป และฉีดของเหลวจากบุปผากำเนิดวิญญาณเข้าไป ก็จะทำให้จิตวิญญาณส่วนที่แยกออกมาในร่างจำแลงเทวะปฐพีมั่นคงขึ้น นี่คือขั้นตอนที่สำคัญที่สุด ความสำเร็จของร่างจำแลงในท้ายที่สุด ขึ้นอยู่กับสิ่งนี้ทั้งหมด เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็พลิกมือข้างหนึ่ง ในมือก็ปรากฏกล่องหยกสีเขียวเข้มขึ้นมากล่องหนึ่ง ฝากล่องเปิดออก พลันมีแสงสีทองเจิดจ้าส่องออกมาจากภายใน ดอกไม้วิญญาณรูปร่างคล้ายดอกโบตั๋นสีทองอ่อนเกือบทั้งดอกกำลังนอนนิ่งอยู่ในนั้น ทว่าในขณะนั้นเอง เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็พลันเกิดขึ้น! จู่ๆ ก็มีลำแสงหลีกหนีห้าถึงหกสายปรากฏขึ้นในน่านน้ำใกล้เคียง และพุ่งเข้าหาเขาจากทุกทิศทางด้วยความเร็วสูง กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากลำแสงหลีกหนีเหล่านั้นมิอาจประมาทได้เลย ล้วนแล้วแต่อยู่ในระดับเซียนเที่ยงแท้ทั้งสิ้น!