บทที่สองร้อยสามสิบหก เริ่มต้นปรุงโอสถเซียน

บทที่สองร้อยสามสิบหก เริ่มต้นปรุงโอสถเซียน ครึ่งเดือนให้หลัง กลางเทือกเขาจงหมิง มียอดเขาโดดเดี่ยวรูปร่างแปลกประหลาดนัก ยอดเขากับเชิงเขาผายออกดูอวบอิ่ม ทว่าช่วงกลางกลับคอดกิ่วราวกับเอวสตรี ดูคล้ายน้ำเต้ายักษ์ที่หัวท้ายใหญ่แต่กลางเล็ก ด้วยเหตุนี้ ยอดเขาแห่งนี้จึงได้ชื่อว่า “ยอดเขาน้ำเต้า” และเช่นเดียวกับยอดเขาอวี้หลง (御龙峰) นับเป็นหนึ่งในยอดเขาที่สำคัญที่สุดของวิถีมังกรจู๋หลง ยอดเขาน้ำเต้ามิได้สูงชันนัก สูงไม่ถึงพันจ้าง ที่เชิงเขามีธารวิญญาณคุณภาพสูงสายหนึ่ง สามารถหล่อเลี้ยงสรรพชีวิตบนยอดเขาทั้งหมด ทำให้พืชพรรณบนยอดเขาเขียวขจีตลอดปี ราวกับฤดูใบไม้ผลิทั้งสี่ นอกจากนี้ ภายนอกยอดเขายังถูกปกคลุมด้วยค่ายกลป้องกันขนาดใหญ่ที่แน่นหนาอย่างยิ่ง และเปิดใช้งานอยู่ตลอดปี ดังนั้นศิษย์และผู้อาวุโสทั้งหมดในสำนัก ไม่ว่าจะเป็นศิษย์ในหรือศิษย์นอก หากต้องการเข้าสู่ยอดเขาแห่งนี้ ก็ต้องผ่านโถงส่งตัวที่เชิงเขาเท่านั้น เหตุผลที่ยอดเขาแห่งนี้มีการป้องกันเข้มงวดถึงเพียงนี้ มีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือโอสถเกือบทั้งหมดของวิถีมังกรจู๋หลง ล้วนไหลเวียนออกมาจากยอดเขาแห่งนี้ และนักปรุงโอสถที่ได้รับการฝึกฝนในสำนัก ก็พำนักอยู่บนยอดเขาแห่งนี้ตลอดปี ส่วนบนยอดเขาน้ำเต้า นักปรุงโอสถระดับปฐพี (地丹师) ผู้สามารถปรุงโอสถที่เซียนใช้บริโภคได้ ย่อมเป็นผู้ที่มีสถานะสูงสุดโดยธรรมชาติ โดยปกติแล้ว ผู้บำเพ็ญเพียรระดับเซียนเที่ยงแท้ขั้นต้น หากฝึกฝนด้วยความเร็วปกติ อย่างน้อยบทที่หนึ่งร้อยปี หรือมากถึงหลายหมื่นปี จึงจะสามารถเปิดทวารเซียน (仙窍) ได้หนึ่งจุด และยิ่งไปข้างหน้า การเปิดทวารเซียนก็จะยิ่งยากขึ้น แต่หากมีโอสถที่เหมาะสมกับขอบเขตมาช่วย เวลาที่ใช้ย่อมลดลงอย่างมาก ทว่าการปรุงโอสถประเภทนี้ ไม่เพียงต้องใช้สมุนไพรวิญญาณที่มีอายุหลายหมื่นปีเป็นวัตถุดิบหลัก แม้แต่วัตถุดิบเสริมก็หายากและมีราคาแพงยิ่งนัก วัสดุมากมายเหล่านี้เมื่อรวมกันแล้ว จึงจะสามารถปรุงโอสถได้หนึ่งเตา และแม้แต่นักปรุงโอสถระดับปฐพีผู้มีประสบการณ์ หากไม่ผ่านการทดลองนับสิบครั้ง อัตราความสำเร็จก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดินนัก นี่จึงเป็นเหตุผลว่าโดยทั่วไปแล้ว มีเพียงสำนักใหญ่หรือขุมกำลังใหญ่เท่านั้น ที่จะสามารถฝึกฝนนักปรุงโอสถระดับปฐพีขึ้นมาได้ ยามนี้ หานลี่กำลังเดินออกจากหอหลินฉวน (临传阁) ใกล้กับยอดเขาน้ำเต้า มาถึงเชิงเขา และก้าวเข้าไปในโถงใหญ่สีทองอร่ามที่มีหลังคาสองชั้น โถงแห่งนี้เชื่อมต่ออย่างแน่นหนากับค่ายกลใหญ่ที่ปกคลุมยอดเขาน้ำเต้า เป็นทางเข้าออกเดียวของยอดเขาน้ำเต้าทั้งหมด หลังจากหานลี่ตรวจสอบยืนยันตัวตนแล้ว ก็ก้าวเข้าสู่เขตอาคมส่งตัวที่อยู่ตรงกลางทันที พร้อมกับแสงสีขาวที่สว่างวาบขึ้น เขาก็หายไปจากที่นั่น ไม่นานนัก เขาก็ปรากฏตัวขึ้นในโถงใหญ่สีแดงชาดบนยอดเขา การจัดวางภายในโถงมิได้ต่างจากร้านขายยาในตลาดทั่วไป ล้วนเป็นรูปแบบที่มีเคาน์เตอร์ด้านหน้าและชั้นวางด้านหลัง เพียงแต่บนชั้นวางที่เก็บโอสถระดับปฐพี (地阶丹药) เหล่านั้น ล้วนมีเขตอาคมปรากฏเด่นชัด ภายในโถงใหญ่มีผู้คนน้อยนัก นอกจากผู้อาวุโสผู้ดูแลสองท่านแล้ว ก็มีเพียงผู้ที่สวมชุดผู้อาวุโสศิษย์ในจำนวนหนึ่งที่มาซื้อโอสถเท่านั้น เมื่อเห็นหานลี่เข้ามา ผู้อาวุโสผู้ดูแลวัยกลางคนผู้หนึ่งซึ่งมีรูปร่างสูงโปร่งและใบหน้าใจดี ก็เดินเข้ามาเอ่ยถามว่า “ข้าพเจ้าเยี่ยหนานเฟิง (叶南风) เป็นผู้ดูแลหอโอสถเซียน (仙药阁) แห่งนี้ ไม่ทราบว่าท่านสหายมีความประสงค์อันใด?” “ข้าพเจ้าหลี่เฟยอวี่ (厉飞雨) ประสงค์จะซื้อโอสถสำหรับช่วยในการฝึกฝน” หานลี่ประสานมือกล่าว “โอ้ ที่แท้ก็ท่านสหายหลี่เฟยอวี่ เช่นนั้นข้าพเจ้าจะแนะนำโอสถบางชนิดให้ท่านสหาย…” เยี่ยหนานเฟิงยิ้มพลางกล่าว “รบกวนท่านแล้ว” หานลี่พยักหน้ากล่าว “ด้วยระดับบำเพ็ญเพียรของท่านสหายหลี่เฟยอวี่ในยามนี้ โอสถที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการพัฒนาคือ ‘ลูกกลอนรวมปราณ’ (统元丹) หนึ่งขวดมีสิบเม็ด เพียงสองร้อยแต้มบุญ หากต้องการประสิทธิภาพที่สูงขึ้น ก็เลือก ‘ลูกกลอนราชันย์วิญญาณ’ (朕灵丹) รับรองไม่ผิดหวัง เพียงแต่โอสถนี้มีราคาสูงกว่าเล็กน้อย ต้องใช้ห้าร้อยแต้มบุญต่อหนึ่งขวด ซึ่งมีสิบเม็ดเช่นกัน” เยี่ยหนานเฟิงแนะนำ แม้หานลี่จะเตรียมใจไว้ก่อนแล้ว แต่เมื่อได้ยินราคาเช่นนี้ ในใจก็อดตกใจมิได้ ก่อนหน้านี้ข้าทำภารกิจระดับผู้ดูแลทั่วไปมาสามอย่าง แต้มบุญในตัวยังไม่ถึงห้าร้อย ราคาโอสถเหล่านี้ช่างแพงยิ่งนัก “ลูกกลอนราชันย์วิญญาณนี้ช่างไม่ถูกเลยจริงๆ” หานลี่ได้ยินดังนั้น ก็กล่าวด้วยรอยยิ้มขื่นขม “นั่นย่อมเป็นธรรมดา ลูกกลอนราชันย์วิญญาณนี้ในสำนักทั้งหมด มีเพียงปรมาจารย์ฮูเหยียน (呼言大师) เท่านั้นที่สามารถปรุงได้ จำนวนจึงมีจำกัดนัก” เยี่ยหนานเฟิงยิ้มพลางอธิบาย ทันทีที่หานลี่ได้ยินคำว่า “ปรมาจารย์ฮูเหยียน” ในห้วงความคิดก็พลันปรากฏภาพชายชราซอมซ่อผู้หนึ่งที่สวมชุดคลุมเต๋าสีเทาขาวและมีน้ำเต้าสุราติดตัวตลอดเวลา หรือว่าผู้นี้จะเป็นนักปรุงโอสถระดับปฐพีขั้นสูงกันแน่? “ท่านสหายหลี่เฟยอวี่ หากทั้งสองชนิดไม่เหมาะสม ‘ลูกกลอนวสันต์’ (春霖丹) นี้ก็ใช้ได้เช่นกัน ราคาต่ำกว่าลูกกลอนราชันย์วิญญาณเล็กน้อย ประสิทธิภาพดีกว่าลูกกลอนรวมปราณเล็กน้อย นับว่าคุ้มค่าที่สุดแล้ว” เยี่ยหนานเฟิงเห็นหานลี่เหม่อลอยไป จึงเอ่ยถาม “ขอเรียนถามท่านผู้อาวุโสซู (苏长老) ในหอโอสถเซียนแห่งนี้มีตำราโอสถ (丹方) ขายหรือไม่?” หานลี่พลันเอ่ยถาม “นี่… หรือว่าท่านสหายหลี่เฟยอวี่ตั้งใจจะปรุงโอสถด้วยตนเอง?” เยี่ยหนานเฟิงได้ยินดังนั้น ก็ตะลึงงันไปชั่วครู่ แล้วเอ่ยถามโดยไม่รู้ตัว “โอ้ เป็นเช่นนี้ ข้าพเจ้าบังเอิญรู้จักนักปรุงโอสถระดับปฐพีผู้หนึ่งที่เพิ่งเลื่อนขั้น เขาตกลงว่าจะช่วยข้าพเจ้าลองปรุงโอสถ หากข้าพเจ้าสามารถจัดหาตำราโอสถและวัตถุดิบวิญญาณให้ได้” หานลี่กล่าวเช่นนั้น เยี่ยหนานเฟิงฟังจบ ใบหน้าก็เผยแววลังเลใจ หานลี่เห็นดังนั้น ก็รู้ในใจว่าอีกฝ่ายคงต้องการตักเตือนตนเองว่า การซื้อตำราโอสถสมุนไพรวิญญาณแล้วให้ผู้นั้นไปทดลองปรุง สู้ซื้อโอสถสำเร็จรูปจะคุ้มค่ากว่า “ตำราโอสถของลูกกลอนรวมปราณและลูกกลอนวสันต์ล้วนมีจำหน่าย มีเพียงตำราโอสถของลูกกลอนราชันย์วิญญาณเท่านั้นที่ยังไม่ได้รับอนุญาตจากปรมาจารย์ฮูเหยียน จึงไม่อาจจำหน่ายได้” เยี่ยหนานเฟิงคงคำนึงถึงเรื่องที่ยังไม่สนิทสนมกันมากพอที่จะพูดจาตรงไปตรงมา จึงเปลี่ยนเรื่องกล่าวในที่สุด “แต่ไม่ทราบว่าตำราโอสถทั้งสองชนิดนี้ต้องใช้แต้มบุญเท่าใด?” หานลี่ถาม “ตำราโอสถของลูกกลอนรวมปราณใช้เพียงห้าสิบแต้มบุญ ส่วนลูกกลอนวสันต์ต้องใช้บทที่หนึ่งร้อยห้าสิบแต้มบุญ” เยี่ยหนานเฟิงตอบ หานลี่ฟังจบ ใบหน้าก็เผยแววลลังเลใจ ครุ่นคิดว่าควรซื้อตำราโอสถชนิดใดจึงจะคุ้มค่ากว่ากัน “ท่านผู้อาวุโสหลี่เฟยอวี่สามารถดูวัตถุดิบที่ใช้ในตำราโอสถทั้งสองชนิดก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะเลือกซื้อตำราโอสถชนิดใด” เยี่ยหนานเฟิงเห็นดังนั้น ก็ยิ้มพลางเตือน “เช่นนั้นก็รบกวนท่านแล้ว” หานลี่พยักหน้า เยี่ยหนานเฟิงปาดฝ่ามือในอากาศว่างเปล่า แสงสีเขียววาบหนึ่งผ่านไป หนังสือเล่มเล็กสีเขียวก็ปรากฏขึ้น เขาเปิดมันออก พลิกดูครู่หนึ่งแล้วยื่นให้หานลี่ หานลี่รับมาตรวจสอบ ก็พบว่าสิ่งที่บันทึกอยู่บนนั้นคือรายชื่อวัตถุดิบที่จำเป็นสำหรับลูกกลอนวสันต์ “หญ้ามังกรฉิวหลง (虬龙草) อายุห้าหมื่นปีหนึ่งต้น, ดอกไม้ตัดสมุทร (断海花) อายุห้าพันปีสามดอก, ทรายวายุ (风戽沙) หนึ่งกำมือ, ผลอวี้หลัว (幽罗果) อายุสามพันปีเจ็ดลูก…” หานลี่ชี้ไปที่ชื่อเหล่านี้ พลางท่องในใจทีละชื่อ เขาพบว่าในสมุนไพรวิญญาณทั้งหมดสิบห้าชนิดนี้ มีสมุนไพรวิญญาณธรรมดาน้อยมาก ส่วนใหญ่ล้วนเป็นสมุนไพรวิญญาณชั้นสูงที่มีอายุไม่น้อย และชนิดที่อายุน้อยที่สุดก็ยังต้องมีถึงสามพันปี “ท่านผู้อาวุโสเยี่ย ไม่ทราบว่าวัตถุดิบสมุนไพรวิญญาณในหอโอสถเซียนแห่งนี้ขายอย่างไร จำเป็นต้องแลกด้วยแต้มบุญด้วยหรือไม่?” หานลี่ครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามเยี่ยหนานเฟิง “นั่นไม่จำเป็น นอกจากสมุนไพรวิญญาณบางชนิดที่เก่าแก่และหายากเป็นพิเศษซึ่งต้องชำระด้วยศิลาเซียนหยวนแล้ว สมุนไพรวิญญาณอื่นๆ สามารถซื้อได้ด้วยศิลาเซียนหยวนหรือศิลาวิญญาณชั้นยอด (极品灵石) ก็ได้” เยี่ยหนานเฟิงส่ายหน้ากล่าว “หากต้องการซื้อวัตถุดิบสำหรับลูกกลอนวสันต์ชุดนี้ให้ครบถ้วน ต้องใช้ศิลาวิญญาณเท่าใด?” หานลี่ถามต่อ “ในจำนวนนี้ หญ้ามังกรฉิวหลงซึ่งเป็นวัตถุดิบหลักต้องชำระด้วยศิลาเซียนหยวน ราคาเจ็ดเม็ดศิลาเซียนหยวน ส่วนสมุนไพรวิญญาณที่เหลือรวมกันประมาณสองพันศิลาวิญญาณชั้นยอด แน่นอนว่าสามารถชำระด้วยศิลาเซียนหยวนก็ได้” เยี่ยหนานเฟิงครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วกล่าวเช่นนั้น หานลี่ได้ยินดังนั้น ก็อดตกใจจนลิ้นห้อยในใจมิได้ หากคำนวณด้วยราคานี้ แม้เขาจะใช้ศิลาเซียนหยวนและศิลาวิญญาณชั้นยอดทั้งหมดที่มีอยู่จนหมด ก็ยังไม่อาจซื้อสมุนไพรวิญญาณที่จำเป็นสำหรับโอสถนี้ได้ไม่กี่ชุด เขานิ้วพลิกหน้ากระดาษ กำลังจะพลิกไปด้านหลัง ทว่าเยี่ยหนานเฟิงกลับเอ่ยเตือนว่า “ตำราโอสถลูกกลอนรวมปราณอยู่ด้านหน้ากว่าเล็กน้อย ท่านผู้อาวุโสหลี่เฟยอวี่ลองพลิกไปด้านหน้าสองสามหน้าก็น่าจะเห็นแล้ว” หานลี่ทำตามคำกล่าว พลิกหนังสือไปด้านหน้าสองหน้า ก็เห็นรายชื่อสมุนไพรวิญญาณที่บันทึกสำหรับลูกกลอนรวมปราณจริงๆ เมื่อสายตาของเขาจับจ้องไปที่ “หญ้าจู๋หลิง (烛苓草) อายุห้าหมื่นปีหนึ่งต้น” ซึ่งอยู่บรรทัดแรกของตำราโอสถ คิ้วของเขาก็เลิกขึ้นเล็กน้อย โอสถนี้เป็นวัตถุดิบหลักในการปรุงลูกกลอนรวมปราณ และในสวนสมุนไพรวิญญาณภายในถ้ำของเขาก็มีการปลูกไว้ ก่อนหน้านี้ก็เพาะเลี้ยงได้หลายต้นแล้ว อายุของพวกมันก็ใกล้เคียงกันพอดี สามารถนำมาใช้ได้เลย เขามองดูสมุนไพรวิญญาณเสริมอีกสิบกว่าชนิดที่อยู่ด้านหลัง ก็ไม่โชคดีเช่นนั้นอีกแล้ว ล้วนเป็นสมุนไพรวิญญาณที่เขาไม่เคยปลูกมาก่อน “เช่นนั้น นอกจากหญ้าจู๋หลิงแล้ว สมุนไพรวิญญาณอื่นๆ เหล่านี้แต่ละชนิดต้องใช้ศิลาวิญญาณเท่าใด?” หานลี่เอ่ยถาม “หากไม่รวมสมุนไพรหลักหญ้าจู๋หลิงแล้ว สมุนไพรวิญญาณอื่นๆ เหล่านี้ต้องใช้ศิลาวิญญาณชั้นยอดหนึ่งพันสองร้อยเม็ด” เยี่ยหนานเฟิงตอบเช่นนั้น หานลี่ฟังจบ ในใจก็มีแผนการแล้ว การที่เขาซื้อตำราโอสถกลับมาครั้งนี้ ก็ถือเป็นการลองปรุงโอสถระดับปฐพีเป็นครั้งแรก ยังไม่รู้ว่าจะสิ้นเปลืองสมุนไพรวิญญาณไปเท่าใด การเลือกตำราโอสถลูกกลอนวสันต์ซึ่งใช้สมุนไพรวิญญาณที่แพงกว่า ย่อมไม่คุ้มค่าอย่างแน่นอน “เช่นนั้นก็เอาตำราโอสถลูกกลอนรวมปราณเถิด” หานลี่ตัดสินใจในใจแล้วเอ่ยกล่าว “ดี ขอท่านสหายส่งป้ายคำสั่งให้ข้าพเจ้า” เยี่ยหนานเฟิงกล่าว หานลี่พลิกมือหยิบป้ายคำสั่งผู้อาวุโสออกมาส่งให้ อีกฝ่ายรับไปแล้วหักแต้มบุญห้าสิบแต้ม จากนั้นก็คืนตำราโอสถที่คัดลอกไว้และป้ายคำสั่งให้พร้อมกัน “นอกจากนี้ ข้ายังต้องการซื้อสมุนไพรวิญญาณอื่นๆ ที่จำเป็นสำหรับการปรุงลูกกลอนรวมปราณ นอกเหนือจากหญ้าจู๋หลิง แต่ละชนิดขอสิบส่วน” หานลี่รับตำราโอสถมาทันที ตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครู่หนึ่งแล้วเอ่ยกล่าว ด้วยทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่เขามีอยู่ในยามนี้ เมื่อซื้อสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้แล้ว ก็แทบไม่เหลืออะไรแล้ว หลังจากทำธุรกรรมเสร็จสิ้น หานลี่ก็กล่าวลา แล้วออกจากยอดเขาน้ำเต้า มุ่งหน้ากลับถ้ำของตนทันที … เวลาสามเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในช่วงเวลานั้น หานลี่แทบจะไม่ออกจากห้องลับเลย จิตใจทั้งหมดทุ่มเทให้กับการศึกษาตำราโอสถ ใคร่ครวญรายละเอียดทุกขั้นตอนการปรุงอย่างถี่ถ้วน และจำลองการปรุงในห้วงความคิดอย่างละเอียด นับพันครั้งโดยไม่รู้ตัว แม้ก่อนหน้านี้เขาจะมีประสบการณ์การปรุงโอสถมาไม่น้อย แต่ส่วนผสมของโอสถที่แตกต่างกัน ก็มีรายละเอียดปลีกย่อยที่แตกต่างกันอย่างมากในกระบวนการปรุง ซึ่งความแตกต่างเหล่านี้มักเป็นปัจจัยสำคัญที่นำไปสู่ความล้มเหลวในการปรุงโอสถ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงคิดที่จะทำความเข้าใจตำราโอสถหน้านี้ให้ถ่องแท้เสียก่อน แล้วจึงค่อยลงมือปรุง จนกระทั่งวันนี้ เขาก็ตัดสินใจในที่สุดว่าจะเริ่มลองปรุงลูกกลอนรวมปราณนี้เป็นครั้งแรก ภายในห้องลับของเขา บนโต๊ะเล็กด้านหลังเบาะรองนั่ง มีกระถางธูปวางอยู่ ภายในจุดธูปยาวสีเทาอมเขียวดอกหนึ่ง ปลายธูปส่องประกายสีแดงเล็กน้อย ควันสีเขียวอ่อนลอยขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ส่งกลิ่นหอมละมุนที่ทำให้จิตใจสงบ หานลี่หันหลังให้โต๊ะเล็ก นั่งขัดสมาธิบนเบาะรองนั่ง หลับตานั่งสมาธิอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง จิตใจทั้งหมดรวมเป็นหนึ่งเดียว ไม่มีความคิดฟุ้งซ่านแม้แต่น้อย บนพื้นเบื้องหน้าของเขา มีเตาหลอมทองแดงสีม่วงขนาดประมาณหนึ่งฉื่อวางอยู่ บนเตาหลอมสลักลวดลายเปลวเพลิงและอักขระโบราณหลายสาย ด้านข้างปูด้วยผ้าไหมสีเขียวผืนหนึ่ง บนนั้นวางสมุนไพรวิญญาณสิบกว่าชนิด เช่น หญ้าจู๋หลิง เตาหลอมโอสถนี้เป็นสิ่งที่เขาได้มาจากถ้ำของอสูรหอยมุก (蜃元兽) ตัวก่อน แม้ระดับจะดูธรรมดา แต่สำหรับการปรุงลูกกลอนรวมปราณในยามนี้ ก็น่าจะเพียงพอแล้ว